Column: Herfstspinsels
Eindelijk herfst, alhoewel de temperaturen mij nog steeds doen twijfelen. Hier in huis is het een discussie waard, vooral na het stellen van de volgende vraag: ‘Zal ik wel of niet een korte broek aandoen?’ Zo fietsten we twee weken geleden op een zondag richting Vriescheloo, bedacht door de dame hier in huis want ze was daar de dag ervoor geweest met de Nordic walking club. Zij noemt deze club haar ‘NW-clubje’. Dat zet mij dan weer aan het denken. Want waarom hebben ze eigenlijk geen naam bedacht voor dit groepje mensen dat wandelt op Finse wijze? Die gedachte kreeg ik in de geest van al reeds bestaande clubs, met namen die me deden glimlachen. Zo heb je bijvoorbeeld twee visclubs op Terschelling waarvan de namen niets aan duidelijkheid te wensen overlaat: ‘Los fan ’t Wyf’ en ‘Het Leste Loadsje’.
Zou wandelclub ‘Een stok achter de deur hebben’ of wandelclub ‘Alle gekheid op een stokje’ wat zijn?
De dame hier in huis is wat betreft de korte of lange broek heel duidelijk: lang! Daar kan ze niets aan doen, bij haar gaat, bij het ingaan van de herfst, een knop om. Dat begint met enkele decoraties die het huis opleuken, die gaat ze dan zeg maar synchroniseren met het startende jaargetijde. Zo verwijderde ze uit de voortuin de bak met de uit China geïmporteerde gekleurde bloemetjes om ze vervolgens in de garage te zetten.
Achter gesloten deuren zeg maar.
Daarna werden de vazen met lokaal gekochte (neppe) duurzame bloemen vervangen door takken met kleine appeltjes en andersoortige herfstachtige tafereeltjes. Vervolgens begon ze kruidcakes te bakken in haar herfstbakvorm, een cakevorm die gevormd is van pompoenen en eikels. Ook wel herfstmand genoemd.
Inmiddels zijn we zes kruidcakes verder.
Je zou dan kunnen zeggen dat mijn (korte) broeken steeds strakker zouden gaan zitten met al die baksels, maar niets was minder waar. Ik heb mogen genieten van de eerste cake en bij de tweede. Die tweede had ze gebakken voor bij de koffie met de buren van verderop. Omdat die weer terugkwamen van hun vakantie en dat was gezellig. Ik werd daardoor wat flauw van die kruidcake en gaf aan dat ik haar boterkoek lekkerder vond. Maar het allerlekkerste vind ik haar Potsjekoek, een cake volgens Terschellingsrecept die ze bakt in een tulbandvorm.
Zonder pompoenen, eikels en andere Amerikaanse toestanden.
Want ons leven wordt er niet beter op met al die Amerikaanse toestanden. Zo staat Halloween weer voor de deur, een zogenaamd feest waarin kinderen angst aangejaagd moet worden. Dit feest heeft inmiddels ons ‘eigen’ feest, Sint-Maarten, al ruim overschaduwd want dat kinderfeest is volgens velen te oubollig. Niet spannend genoeg voor ons kroost. Dus we trekken dan alleen nog het sentiment van Nederlandse tradities uit de kast wanneer dat ons uitkomt, bijvoorbeeld wanneer we ons aangevallen voelen door de mensen uit vreemde oorden.
Mensen die zelf ook tradities met zich meebrengen, hoe leuk is dat!
Maar mijn korte broeken liggen inmiddels gewassen en gestreken in de kast. In de kast met zomerkleren. Dus ik heb voor de laatste keer dit jaar een korte broek gedragen tijdens die fietstocht naar Vriescheloo. Toch was ik niet de enige in korte broek want ik kwam verschillende korte broeken tegen, vrolijk groetend en genietend van deze prachtige nazomerdag. Maar ik snap haar wel, want herfst hoort herkenbaar te zijn. Of het moet waaien en regenen of de zon schijnt met haar laatste krachten over goudgeel verkleurende bomen. En natuurlijk met temperaturen die alleen maar dalen, zover dalen totdat Erben Wennemars weer op de televisie verschijnt.
Want dan begint het jaarlijks gezemel over de Elfstedentocht weer.
Maar nu ga ik te snel. Ik vergat helemaal de start van het bladblazersseizoen! Voor mij is dat het begin van de herfst en eigenlijk ook de meest logische start. Want in de herfst schudden de bomen hun bladeren van zich af, althans, in de vroegere edities. Maar de laatste jaren is dat niet meer zo en kijk maar naar buiten, het meeste blad zit er nog aan en de verkleuringen zijn minimaal.
Het klopt niet meer!
Dat gevoel begon te borrelen bij mij toen ik vorig weekend de eerste herfststorm moest trotseren. Op Terschelling, want we mochten weer even een paar dagen de B&B van een vriendin draaien. Zij zocht de onrust van de wal, wij de rust van het eiland. Daarvoor moesten we wel eerst twee uur varen. De boot zat stampvol met herfstvakantiegangers, de herfstvakantie voor Noord-Nederland was begonnen. Terwijl het toch echt vrijdagmorgen tien uur was toen de boot vertrok. Dat maakt het ook allemaal al zo verwarrend.
Vroeger begon de herfstvakantie op vrijdagmiddag om half vier.
Toen we onze auto parkeerden in Harlingen, plensde het van de regen. Nadat we onze fietsen van de fietsdrager afgehaald hadden en de fietsen volgehangen hadden met volle fietstassen en een in een vuilniszak gewikkelde weekendtas, fietsten we met een fikse tegenwind uit het Westen naar de boot. Vervolgens voegden we ons bij een grote groep wachtende fietsers, de meesten in regenkleding en ook met volgehangen fietsen in de terminal.
Toch zat de sfeer er goed in.
Eenmaal op Terschellinger grond hadden de meeste fietsers lekker wind mee naar hun vakantiebestemmingen. Maar dit eerste herfstweekend gaf mij nu ook dat herfstgevoel welke de dame hier in huis allang had. Ik realiseerde me dat een korte broek nu wel raar zou staan. Aan de andere kant, mijn natgeregende lange broek voelde ook niet erg prettig. Als ik een korte broek gedragen had, hoefde ik alleen maar even mijn benen af te drogen.
Helaas duurde dit herfstmomentje slechts een dag of drie.
Daarna liepen de temperaturen weer op en de wind ging liggen. Het vest onder mijn regenjas kon uit en op woensdag fietste ik zelfs ‘met zonder’ jas, in mijn polo. De dame naast mij op de fiets had nog wel een trui aan, maar dat was een dunnetje. Toch stroopte ze op een gegeven moment toch de mouwen op, want ook zij kreeg het warm en smoesde nog dat het de laatste oprispingen zijn van de overgang.
Inmiddels zijn we weer thuis en het enige blad wat valt zijn de reclameblaadjes die op tafel liggen. Ik appte haar een aanbieding van mijn geliefde frisdrank.
Ik kreeg een hartje terug.
In herfstkleuren.
